موزه روباز زلوه

موزه روباز گورمه نقاشی‌های کلیساها را به شما نشان می‌دهد. زلوه یک روستا را نشان می‌دهد. سه دره باریکش که در سنگ صورتی و کرم‌رنگ نزدیک آوانوس کنده شده، پر بود از خانه‌های غاری، کلیسا، کارگاه، کبوترخانه و یک مسجد، و مردم تا دهه ۱۹۵۰ در اینجا زندگی می‌کردند. بلیت برای بازدیدکنندگان خارجی در سال ۲۰۲۶ حدود ۱۲ یورو است و شامل پاشاباغ هم می‌شود که با یک رانندگی کوتاه به آن می‌رسید. این مکان بخش کوچکی از جمعیت گورمه را می‌بیند.

نکات کلیدی

تاریخچه کوتاه

راهبان و جوامع مسیحی بین حدود قرن نهم تا سیزدهم میلادی کلیساها و سلول‌های زاهدانه را در دره‌های زلوه کندند. بعدها این دره‌ها به یک روستای مختلط مسیحی و مسلمان تبدیل شد. خانه‌ها، طویله‌ها و انبارهایی که امروز می‌بینید طی قرن‌ها کنده و بازسازی شدند و روستاییان در زمین‌های کوچک و باغ‌های پایین دره کشاورزی می‌کردند.

همان سنگ نرمی که کندن آن را آسان می‌کرد، روستا را خطرناک هم کرد. فرسایش ترک‌هایی ایجاد کرد و ریزش سنگ به خانه‌ها آسیب زد. در اوایل دهه ۱۹۵۰ مقامات ساکنان را به روستایی جدید در چند کیلومتری آنجا منتقل کردند و سکونتگاه قدیمی خالی ماند. این مکان در سال ۱۹۶۷ به‌عنوان موزه روباز افتتاح شد. برخی بخش‌ها به دلیل خطر ریزش سنگ همچنان بسته‌اند.

چه چیزهایی را ببینید

• دره اول. مسیر اصلی از کنار خانه‌های غاری با درها، پنجره‌ها و دودکش‌ها می‌گذرد و از مسجدی صخره‌ای با مناره‌ای کوچک که از دل صخره تراشیده شده عبور می‌کند.
• کلیسای ماهی و کلیسای انگور. دو کلیسا از کلیساهای این دره که نامشان را از نمادهای ساده‌ای گرفته‌اند که درون آن‌ها حک یا نقاشی شده است. تزئینات آن‌ها در مقایسه با نقاشی‌های دیواری گوره‌مه ساده است.
• آسیاب. اتاقی صخره‌ای با یک سنگ آسیاب، یکی از چندین کارگاه که نشان می‌دهد زندگی در این روستا چگونه می‌گذشت.
• کبوترخانه‌ها. ردیف‌هایی از سوراخ‌های کوچک در بلندی صخره‌ها که اهالی برای استفاده از فضولات کبوتران به عنوان کود تاکستان‌ها، کبوتر نگه می‌داشتند.
• تونل‌ها. گذرگاه‌های کوتاهی که برخی خانه‌ها را به هم وصل می‌کنند. این گذرگاه‌ها تاریک و کم‌ارتفاع‌اند؛ چراغ قوه گوشی تلفن کمک‌کننده است.

مسیر پیاده‌روی

بیشتر بازدیدکنندگان از باجه بلیت، مسیر اصلی را به سمت دره اول در سمت راست دنبال می‌کنند، تا مسجد صخره‌ای بالا می‌روند و سپس از کنار خانه‌ها تا انتهای دره ادامه می‌دهند. یک مسیر ارتباطی از روی برآمدگی کوه به دره‌های دوم و سوم می‌رسد، جایی که بازدیدکنندگان کمتری هستند و بسیاری از خانه‌های قدیمی باز است. کل این حلقه حدود ۲ کیلومتر است و بخش‌هایی شیب‌دار و شن‌ریزه‌های لغزنده دارد. اگر وقت کم است، تنها دره اول تصویر خوبی از زندگی روستایی به دست می‌دهد و حدود ۴۰ دقیقه طول می‌کشد.

هنگام راه رفتن به بالا نگاه کنید. بسیاری از خانه‌ها چند طبقه دارند و اتاق‌هایشان از طریق پله‌های کوچکی که در دیواره صخره تراشیده شده به آن‌ها می‌رسند. درگاهی‌هایی که امروز به پرتگاهی عمودی باز می‌شوند، زمانی به بالکن‌ها یا پله‌های چوبی راه داشتند که مدت‌هاست از بین رفته‌اند. رنگ‌ها در طول روز تغییر می‌کنند؛ از کرم‌رنگ در صبح تا صورتی و نارنجی در اواخر بعدازظهر.

بهترین زمان برای بازدید

بهترین زمان بازدید صبح‌ها و اواخر بعدازظهر است؛ دره‌ها رو به جهت‌های مختلف دارند، بنابراین در آن ساعات همیشه بخشی از محوطه در سایه قرار دارد. ظهرهای تابستان هوا گرم است. از آنجا که تورهای گروهی اغلب زلوه را جا می‌اندازند یا فقط مدت کوتاهی در آن توقف می‌کنند، این محوطه حتی در فصل شلوغی هم کمتر پر جمعیت است.

تور قپادوکیه «ردتور» با راهنما و ناهار ما در شش ساعت از زلوه، پاشاباغ، آوانوس، دره دِوِرِنت و دره عشق بازدید می‌کند و قیمت آن از ۶۰ دلار آمریکا برای هر نفر شروع می‌شود. تور ۲ روزه قپادوکیه از استانبول با پرواز شامل کل تور ردتور است و قیمت آن از ۸۰۰ دلار آمریکا شروع می‌شود. برای یک روز خصوصی با برنامه‌ریزی بر اساس جاذبه‌های آرام‌تر، به بهترین‌های قپادوکیه: تور خصوصی ۱، ۲ یا ۳ روزه قپادوکیه مراجعه کنید.

نکات

• بلیت خود را نگه دارید؛ با همان بلیت به پاشاباغ هم می‌توانید وارد شوید.
• مسیرهای علامت‌گذاری‌شده را دنبال کنید و به مناطق بسته احترام بگذارید. پس از باران و یخبندان، ریزش سنگ خطر واقعی است.
• آب همراه داشته باشید؛ در داخل دره‌ها امکانات کمی وجود دارد.
• صعود به برخی کلیساها از پله‌های باریک و بدون نرده انجام می‌شود.

جاذبه‌های بیشتر منطقه در صفحه مقصد قپادوکیه ما معرفی شده‌اند.

پرسش‌های متداول